Germakoçi Masalı

Bir zamanlar, Rize'nin yüksek dağlarında, ıssız bir yayla evinde (mezre) tek başına yaşayan bir çoban varmış. Bu çoban cesurmuş ama başı o civarda yaşayan devasa, kıllı ve vahşi Germakoçi ile dertteymiş.

Germakoçi, her gece çobanın kulübesine gelir, çobanın zorlukla yaptığı yemekleri zorla yer, onu huzursuz edermiş. Çoban, bu devden kaba kuvvetle kurtulamayacağını bildiği için aklını kullanmaya karar vermiş.

Bir gece Germakoçi yine gelmiş, ocağın başına kurulmuş. Çobanın pişirdiği yemeği yerken, bir ara sohbet açılmış. Germakoçi, kalın ve hırıltılı sesiyle çobana sormuş: "Senin adın ne ufaklık?"

Çoban, planını devreye sokmuş ve kendinden emin bir şekilde cevap vermiş: "Benim adım 'Kendim'." (Lazca: Ti-çkimi)

Germakoçi bu cevabı garipsemiş ama üzerinde durmamış. Yemeğini yiyip uykuya dalmış. Çoban, Germakoçi derin uykuya dalınca, ocakta kaynayan kazandan bir kepçe kızgın yağı (veya kaynar suyu) almış ve horuldayan Germakoçi'nin üzerine (bazı anlatımlarda doğrudan yüzüne veya kulağına) dökmüş.

Germakoçi can havliyle uyanıp acı içinde böğürmeye başlamış. O kadar yüksek sesle bağırmış ki dağlar inlemiş. Acıdan ne yapacağını bilemez halde kulübeden fırlayıp ormana, diğer Germakoçilerin yaşadığı mağaralara doğru koşmaya başlamış.

Germakoçi'nin feryatlarını duyan ormandaki diğer Germakoçiler ve devler toplanmışlar: "Ne oldu? Sana kim saldırdı? Seni kim yaktı?" diye sormuşlar.

Acıdan kıvranan Germakoçi, çobanın ona söylediği ismi hatırlayarak cevap vermiş: "Kendim! Kendim yaktı! Kendim yaptı!" (Lazca: Ti-çkimi! Ti-çkimi!)

Bunu duyan diğer Germakoçiler şaşırmış ve kızmışlar: "Eğer kendin yaptıysan, kendin yaktıysan neden bağırıp bizi uyandırıyorsun? Kendi eden kendi bulur!"

Deyip arkalarını dönüp gitmişler ve ona yardım etmemişler. Böylece akıllı çoban, "Kendim" ismini kullanarak hem devden kurtulmuş hem de onun arkadaşlarından yardım almasını engellemiş.

Kaynak: Laz Masalları. Nurdoğan Abaşişi